Glucio

Zapewne większość z was zauważyła, że w menu po prawej stronie pojawił się nowy bajer. To jest dawno temu zapowiadany i niecierpliwie oczekiwany esemesownik. Tak! Teraz każdy kto przegląda bloga może na bieżąco dać znać autorowi co o nim myśli. Możecie spokojnie uprzykrzać mi życie. Tylko pamiętajcie, ten cudak ma swoje ograniczenia. Dość szybko się przepełnia i niektóre esemesy mogą nie dochodzić tak szybko jak byśmy chcieli.

W tysiąc osiemset sześćdziesiątym trzecim roku Édouard Manet namalował obraz który wywołał wielkie poruszenie. Przedstawiał on dwóch mężczyzn i nagą kobietę siedzących na trawie. Wspominam ten obraz z myślą o moim dzisiejszym śniadaniu które w wyniku mojego niezgrabstwa wylądowało na mojej małej piętnastocalowej matrycy. Wykonałem kilka dzieł fotograficznych dla potomności i co prędzej umyłem moje maleństwo. W końcu nie mogłem dopuścić do tego by masełko rozpłynęło się na radiatorach i męczyło mnie przez następny miesiąc skwierczeniem i zapachem (czy ktoś pamięta jeszcze przygodę z kawą?).

Pewna półeczka nalezaca do pewnej kobiety zmusila mój skostnialy i zalękniony wielkim światem umysł do aktywnego myślenia. Jako przedstawiciel samczej części społeczeństwa zostałem przerażony ilością zgromadzonych w jednym miejscu buteleczek. Każda buteleczka, mała i duża, w różnych fikuśnych i zabawnych kształtach kryła w sobie esencje kobiecości: zapach. Zastanowiło mnie to ogromnie, jak można mieć i co lepsze ozywać takiej ogromnej ilości różnorodnych zapachów? Swoim psim wechem obniuchałem większość buteleczek i tu nastąpiło kolejne zdziwnienie, większość z nich nie jest do siebie podobna, nie sa to wbrew podejrzeniom wariacje tego samego zapachu. Każdy jest inny, ale da się je połączyć w dość jasno określone grupy: współczesność, natura i barok. Każda z tych grup da się połączyć z porą dnia do której najlepiej pasuje. współczesność - poranek i przedpołudnie, mydlano - techniczne, lekkie sportowe zapachy pasujące doskonale do joggingu, steppingu i tych wszystkich innych ingow, k...

Będąc pilnym studentem uczelnie odwiedzałem często, zdarzyło mi się w sobotę odwiedzić jej zimne i niedostępne progi. Wracając przez miasto przyuważyłem grupkę bardzo 'zapracowanych' robotników piłujących zawzięcie dwa kawały betonu. Heca - myślę sobie. Chwile później minęła mnie ciężarówka wiozącą dwa przecudne stworzenia sznurem barbarzyńsko skrępowane. Jako ze mam słabość do związanych kobiet zażądałem natychmiastowego uwolnienia. Gdy już uciekłem tym durnym lekarzom psychiatrom i wróciłem do parku olśnił mnie wniosek taki, że te piękności to boginki, które wróciły do domu.

Helołin panie i panowie, helołin. Dnia ostatniego października wszelkie dziwne duchy i duszyska wyłażą ze swoich niecnych nor by kalać świętą czystość naszego globu rodzinnego swoja obecnością. Chwyćmy wraz za widły i pochodnie by przegnać te duchowa hołote tam gdzie jest ich miejsce. Chcąc uczcić ten niezwykły dzionek uczyniłem rzeźbę, ludka wyrzniętego z dyni który szczerzy swoje zębiska na każdego kto śmie przerywać mu jego żywot swoja obecnością. Był fajny, dałem mu na imie Jaś, niestety po kilku dniach świecenia oczami zaczął się gwałtownie starzec, coraz bardziej się marszczył i garbił. W końcu nadszedł jego koniec i udał się do śmietnikowego miejsca wiecznego odpoczynku. Przed i Po

W ten weekend życiowe zdarzenia rzuciły mnie do średniej wielkości miasta ulokowanego na prowincji. Wykonując w nim jedno z najkoszmarniejszych zadań matematycznych, znaczy się przechodząc z punktu A do punktu B zdarzyło się mi widzieć kilka interesujących szczegółów architektonicznych uwiecznionych na poniższych fotografiach. Niestety nie miałem więcej czasu na robienie zdjęć, na pewno jeszcze kiedyś tam wrócę.